Nietrzymanie moczu-diagnostyka wstępna
Objawy kliniczne u kobiet można podzielić odpowiednio na cztery grupy o różnych wymaganiach diagnostycznych
(1) nietrzymanie moczu podczas aktywności fizycznej,
(2) nietrzymanie moczu z objawami mieszanymi,
(3) nietrzymanie moczu z parciami naglącymi/częstomoczem
(4) nietrzymanie moczu z wywiadem złożonym.
U chorych wszystkich czterech grup przeprowadza siê badania podstawowe (wywiad, dziennik mikcji, kwestionariusz dolegliwości, ocena jakości życia, badanie przedmiotowe).
Dodatkowych, ważnych informacji dostarczają posiew moczu i określenie PVR.(objętości zalegającej po mikcji)
Zalecanymi formami leczenia wstępnego chorych z objawami sugerującymi wysiłkowe nietrzymanie moczu bez obniżenia narządu rodnego lub skomplikowanego wywiadu są: zmiana stylu życia, ćwiczenia mięśni dna miednicy i trening pęcherza .
Inne dodatkowe formy rehabilitacji obejmują stosowanie stożków pochwowych, ćwiczeń Kegla i elektrostymulację zewnętrzną.
Leki antymuskarynowe są wstępnym leczeniem z wyboru chorych z objawami sugerującymi nietrzymanie moczu z parcia.
Jeżeli u chorej występują objawy mieszane, początkowo należy leczyć objaw dominujący.
Istotną rolę u chorych ze złożonym wywiadem odgrywa pomiar PVR. Wstępne leczenie empiryczne, wspomniane wyżej, należy stosować jedynie gdy PVR jest mała.
Udowodnione zakażenie układu moczowego należy leczyć przed wdrożeniem jakiegokolwiek dalszego postępowania.
Postępowanie specjalistyczne jest konieczne u kobiet z wywiadem
złożonym i PVR >10% objętości pęcherza. Chore ze znacznym obniżeniem narządu rodnego i/lub u których leczenie wstępne zakończyło siê niepowodzeniem, należy niezwłocznie skierować do specjalisty.
