ESWL

ESWL to kruszenie złogów za pomocą fali uderzeniowej, generowanej poza ustrojem chorego.

Zabiegi ESWL przeprowadza się na urządzeniach zwanych litotryptorami. Generator maszyny wytwarza wysokoenergetyczne fale uderzeniowe. Impuls ciśnieniowy powoduje w złogu powstanie naprężeń ściskających i rozciągających, doprowadzających do rozpadu kamienia. Fala uderzeniowa może być wytwarzana elektrohydraulicznie, elektromagnetycznie lub piezoelektrycznie. Efekt kruszący fal uzyskiwany jest przez ich skupienie w miejscu, w którym znajduje się kamień. Wewnątrz kamienia poddanemu działaniu skupionych na nim fal dochodzi do dużych naprężeń, powodujących jego dezintegrację na drobne fragmenty. Drobne fragmenty rozkruszonego kamienia po zabiegu pacjent wydala z moczem. Litotrypsja falą uderzeniową generowaną pozaustrojowo stała się metodą z wyboru w leczeniu większości kamieni nerkowych i moczowodowych(rozsądnej wielkosci to jest nie przekraczających 15 mm średnicy )

Skuteczność metody zalezy od lokalizacji złogu w drogach moczowych i jego wielkośći.

Wskazaniem do zabiegu usunięcia złogu jest jego wielkość przekraczająca 7 mm, zaś niezależnie od wielkości: współistnienie zakażenia układu moczowego z ryzykiem rozwoju odmiedniczkowego zapalenia nerek lub roponercza, znaczne utrudnienie odpływu z dróg moczowych z zagrożeniem pogorszenia funkcji nerki, przetrwały ból, kamica jedynej lub przeszczepionej nerki, obustronny blok odpływu z nerek. Metodami alternatywnymi leczenia zabiegowego złogów w obrębie nerki są: ESWL, PCNL, URS giętkim ureterorenoskopem, laparo- lub retroperitoneoskopia oraz operacje otwarte. Skuteczność ESWL zależy od położenia i wielkości złogu, warunków anatomicznych oraz składu chemicznego. Wraz z rozmiarem złogu rośnie liczba kolejnych sesji. Maksymalnie trzy do pięciu. Bezwzględnym przeciwwskazaniem do zabiegu są: ciąża, znaczne skrzywienie kręgosłupa, otyłość znacznego stopnia, tętniak aorty lub tętnic nerkowych, zaburzenia krzepnięcia, ostre zakażenie układu moczowego. Do zabiegu ESWL należy kwalifikować złogi o średnicy do 20 mm lub objętości 300 mm2. Górną granicę dla ESWL stosowanego w monoterapii stanowi złóg o powierzchni przekroju 40 x 30 mm. W przypadku większych złogów istnieje możliwość terapii łączonej PCNL /ESWL. Skuteczność takiego postępowania waha się w granicach 71-96%. Złogami opornymi na działanie fal generowanych pozaustrojowo są: jednowodny szczawian wapnia, bruszyt i kamienie cystynowe. Położenie złogu w dolnym kielichu jest szczególnie niekorzystne, gdy oś kielicha dolnego tworzy kąt ostry z osią miedniczki. Skuteczność takiego postępowania spada poniżej 21% w przypadku złogów większych niż 1 cm. Najczęstszymi powikłaniami po ESWL są: krwiak podtorebkowy lub okołonerkowy, krwiomocz, kamica moczowodowa z pojedynczym złogiem bądź z szeregiem złogów ułożonych jeden za drugim w tzw. drogę kamiczą (steinstrasse). Opisano także rzadkie powikłania, takie jak: perforacja moczowodu w górnym odcinku, ostre zapalenie trzustki, pęknięcie tętniaka aorty, krwiak wątroby i śledziony oraz krwawienie z przewodu pokarmowego. Skuteczność ESWL dla złogów nerki mniejszych niż 1 cm wynosi 64-92%, dla złogów 1-2 cm 59-89%, a dla złogów większych niż 2 cm spada do 39-70%. Skuteczność leczenia złogów położonych w odcinku proksymalnym moczowodu wynosi 65-81%.